Merel Jansen is beeldend kunstenaar gebeten door kunstgeschiedenis. Ze heeft Fine Art Painting' gestudeerd en aan de AKI in Enschede (NL) en Textile Design aan de 'LUCA School of Arts' in Gent (BE). Ze ontwikkelde  een fascinatie voor de Vlaamse primitieven. Volgens Merel heeft hun kunst een ongelooflijk rijk verhaal met veel diepgang. Een herinterpretatie van het Lam Gods was het gevolg. Ik had het geluk om Merel te interviewen en haar een aantal vragen te stellen over haar boeiend kunstenaarstraject :

 

.Wanneer ontbrandde de vlam van de creativiteit?

Eigenlijk is dat er altijd geweest. Zolang ik mij kan herinneren ben ik bezig met tekenen en schilderen. Toen ik naar de kunstacademie ging, ging de motor harder lopen. Als een spons nam ik alles in mij op. Nog steeds!

 

Wat is het mooiste moment tijdens het creatieproces? Hoe voelt het om in dit proces te zitten?

Ergens in het midden. Alles staat dan in de steigers, in grote lijnen staat het, en dan wordt het echt spannend. Ik kan het de hemel in schilderen, of naar de hel. De energie die er dan is, een mix van spanning, extase en angst, is fantastisch. En dat is niet 1 moment, maar vaker. Het gaat op en af. Het is heerlijk en vreselijk tegelijk, en daarom ook doodvermoeiend. Maar elke keer de zin om deze reis weer aan te gaan. Verslavend vermoedelijk? 

 

Waar haal je inspiratie uit?

Eigenlijk overal. De wereld is één groot schilderspalet, zolang je jezelf toestaat om echt te kijken. Een knalrood propje papier in een grasveld, zwaluwen die door de lucht dansen, vijvers die ’s ochtends dampen, of een felblauwe auto waarin een boom wordt weerspiegeld.

Dat is de externe kant. Tegelijkertijd fascineert ook wat zich intern afspeelt: gedachten, associaties, twijfel. Ik filosofeer graag door over wat ik zie en ervaar. Voor mij is iets zelden slechts een feit; waarheid ontstaat juist in de beleving.

 

Wie zou je graag ontmoeten of mee samenwerken?

Helaas is het cliché waar, een schilder is graag alleen. Sterker nog: het is een proces wat echt alleen kan! Maar een samenwerking met andere disciplines lijkt mij heel erg tof. Ook omdat ik mijn eigen werk dan in een andere context kan zien, en er anders mee om moet gaan. Dan denk ik bijv aan Paul Smith de mode ontwerper, of een Villa Achterwerk achtige serie maken over kunst. Kinderen in contact laten komen met kunst vind ik heel leuk en belangrijk. Kinderen zijn heel puur, dichtbij hun gevoel en nog zonder rem. Met Villa Achterwerk ben ik opgegroeid, en het zit er altijd nog. Het stoere, rauwe, wat ondeugend en durven schreeuwen. Een kinderserie maken, dat lijkt mij wel wat. 

 

Waar ben je trots op?

Trots op wat ik om mij heen heb. Mijn cirkel. Een hele fijne relatie, leuke vrienden een klein rommelig appartement waar ik doe wat ik wil, als het van mijn katjes mag. Ik heb alle vrijheid (genomen) en daar ben ik heel dankbaar voor. Om er een paar clichés in te gooien: Wie goed doet, goed ontmoet. Als je maar open staat. Heel kwetsbaar, maar dat weegt op tegen wat je ervoor terug krijgt. Wat mijn oma al zei is echt waar. En nog eentje: 'wie het kleine niet eert, is het grote niet weert'. 

 

Heb je een persoonlijke leefregel of een inspirerende zin?

Ik probeer te doen wat ik leuk vindt, en altijd met mn hart. Ik sta open voor alles en iedereen. Nieuwsgierig en onbevangen blijven. 

 

Hoe kom je boven de wolken van de perfectie storm?

Hmm deze vraag begrijp ik niet volledig. Als het gaat over hoe perfectionisme mij beïnvloed, dan: 

Volgens mij is perfectionisme een energie om m'n werk naar hogere hoogtes te brengen. Het is iets wat stroomt, en aan mij om die stroming de goede kant op te leiden. 

 

Wat is het meest memorabele moment van je ontwerpperiode? 

Wat een grote vraag. Het werk kan mij soms verbazen. Alsof het door iemand anders gemaakt wordt, alsof het een eigen leven gaat leiden. Ik niet meer de baas ben. Dat vind ik heel erg interessant. Kleuren en vormen nemen het over, en beginnen een eigen verhaal.

 

Wat is de slechtste job die je ooit deed?

Werken in de slagerij van een supermarkt, als vegetariër. De grote hompen vlees kwamen geseald in plastic aan. De rosbief was doordrenkt met waterig bloed. En als ik het plastic los sneed droop al dat lichtrode bloed in de witte gootsteen. Geweldig beeld, dat wel. 

 

Welke drie songs zou je kiezen om je leven te beschrijven? (begin, midden, einde)

The Sound of Silence - Simon & Garfunkel

> ik was als kind heel verlegen en lief. En er gebeurde een heleboel vanbinnen.

 

Changes - David Bowie

> turn and face the strange: bewegen! stilstaan is stilstand. Hier zit mijn maakdrang in, mijn liefde, mijn durf. Alles is een avontuur.

 

Non je ne regrette rien - Edith Piaf

> Nee echt geen spijt, ik leef m'n leven zoals ik het wil. En wil dat graag zo voortzetten. Als het niet leuk is, stop ik ermee en ga door met iets anders.

 

https://www.merel-jansen.nl/